Rozdział 1 "Życie to nie bajka, a może tak???"
"- Jesteś zwolniona"- te słowa cały czas chodziły mi po głowie.
Już siódmy raz słyszę je w tym miesiącu. Cały czas ten sam powód. Spóźnienia i przysypianie w pracy... Ale nie z własnej woli. Nie dlatego, że zasypiam lub nie chce mi się chodzić do pracy na czas. Właśnie, że na odwrót. Praca jest dla mnie bardzo ważna. To jest jedyny cel w moim życiu do którego tak bardzo chcę dążyć.
-Jak ty łazisz??!! Wynoś się z jezdni wariatko!!! Samobójczyni...-kierowca czarnego volva zaczął się wydzierać.
"I znów omało co mnie auto nie przejechało..."- pomyślałam.
Jak zawsze kierowałam się w stronę parku. Ten sam park, ta sama ławka pod tym samym drzewem, te same przyczyny. "Dlaczego tak w życiu jest? Dlaczego akurat mi się to przydarzyło? Właśnie mi i mojej siostrze... Dlaczego? Nie rozumiem tego. Przeklinam to..." Kolejne łzy cierpienia, strachu i myśli jak bardzo ja upadłamw tym świecie, spływały po moich lodowatych od chłodu policzkach. Dzisiaj moje urodziny. !0 luty... Piękna data... Puszysty śnieg pokrywa pobliskie drogi, chodniki, drzewa. Jadyne stwierdzenie jakie to tego krajobrazu pasuje to takie, że jest jak w bajce. A ja? Płaczę w samym środku tej bajki. Ale nie są to łzy szczęścia, wręcz przeciwnie smutku i przeogromnego cierpienia. Mam siedemnaście lat, a tyle już przeszłam.
Nieznajomy usiadł na końcu tej samej ławki co ja. Po jego twarzy wywnioskowałam, że bardzo cierpi. W jego oczach dostrzegłam łzy, które prosiły, aby popłynąć strumieniami. Następne łzy oraz dreszcze przeszyły moje ciało. Szlochania nie było końca. "Dłużej tak nie mogę. Nie dam rady..." Zgięłam się w pół i zasłoniłam twarz dłońmi. A cierpienie, żal i smutek, tak długo skrywane wzięły kontrolę nad mym ciałem. Poczułam ciepłą kurtkę na moich ramionach. Była czysta i pachnąca oraz wyglądała na bardzo drogą...
- Spokojnie. Już dobrze.- usłyszałam aksamitny miękki głos z brytyjskim akcentem.
Właściciel tego głoasu mnie mocno objął. Zerknęłąm na niego. Był w samym polarze.
-Zachorujesz...-z trudnością wymuwiłam w przerwie szczękannia zębami.
-Raczej ty. O mnie się nie martw. Ale powiedz dlaczego tu siedzisz w tak mroźny dzień?- uśmiechnął się przyjaźnie. Miał taki ciepły uśmiech.
-Z tego samego powodu co ty. Ból, cierpienie, smutek.- głośniej zaszlochałam.
-Aż tak to po mnie widać?- znów się laekko uśmiechnął.
-Nie wiem. Ale z powodu tego co ostatnio przeżyłam umiem z łatwością rozgryść czyjeś uczucia.-wytłumaczyłam.
-A co ci się takiego przydarzyło?-zrobił zatroskaną minę.
-Moja mama zmarła 2 miesiące temu w tragicznym wypadku samochodowym. Jechałam w tedy z nią. Była burzowa noc, kiedy wracaliśmy od babci do domu. Na moście, ktory znajduje się jakieś pięć minut od naszego domu, znajdowało się pełno wody. Mama straciła panowani nad kierownicą. Uderzyłyśmy z całej siły o barierkę, która pękła. Spadałyśmy prosto do wody. Krzyczałyśmy...Mama powiedziała, że jeśli przeżyję mam dbać o siostrę i ojca. I tak też się stało... Cudem przeżyłam, ale po śmierci mamy mój tata stał się nałogowym alkoholikiem i damskim bokserem. Tak jak dzisiaj ojciec się wkurzył oto, że mojej siostrze Alex dałam pięniądze na drugie śniadanie do szkoły, a mu na wódkę nie. Ja ledwo wiąże koniec z końcem. Wszystkie te rachunki, zakupy i problemy mnie przewyższają, a do tego ojciec podkrada mi kasę, aby przypadkiem mu nie zabrakło alkoholu... Z tego samego powodu sprzedał moją gitarę, fortepian i skrzypce oraz z mamy ubrania i biżutuerię. Więc wziął i zaczął bić Alex. Ja stanęłam w jej obronie, więc dostało mi się o wiele bardziej niż jej... Walił moją głową o ścianę, bił mnie ciężkimi rzeczami, walił nawet talerzami... Ale czemu ja się dziwię. Umnie w domu taka sytuacja jest na porządku dziennnym. Ale najgorsze w tej sprawie jest to, że jeżeli pójdę na policję, to tatę zamkną w więzieniu, ale mnie i siostrę i tak dadzą do domu dziecka. A kiedy wyjdę jako pełnoletnia osoba to i tak nie powieżą mi opieki nad już wtedy siedmioletnią siostrą. Ona ma dopiero teraz sześć lat. To tylko małe dziecko, a tyle ją już spotkało. Ja zrezygnowałam ze szkoły, aby pracować i opiekować się siostrą. Więc znów dzisiaj spóźniłam się do pracy, za co mnie wylali. Nie mam pieniędzy. Jak ja wrócę do domu? Ojciec mnie zabije...- rozszochlałam się jeszcze bardziej.
- To nie wracaj...Gdzie twoja siostra teraz jest?- zapytał przejęty chłopak.
-W szkole...- odpowiedziałam niepewnie.
-Ma jakąś koleżankę lub przyjaciółkę, u której mogłaby przenocować?- w jego czach spostrzagłam iskierkę.
-Carly...
- Znasz numer jej mamy?- zapytał pewien nadziei.
-Tak... 503926025- odpowiedziałam. Jegom entuzjazm mi się udzialał.
-Okej.Dzwonię. Zaraz wracam, a ty tu na mnie czekaj. Dobrze?
Kiwnęłam głowa na znak zgody.
Po dwóch minutach był już z powrotem.
-I co?- zapytałam niespokojnie.
-Alex jest w drodze do domu Carly. Będzie tam dopóki się jutro po nią nie stawimy.
-My?- spytałam zbita z tropu.
-Chyba nie myślałaś,że zostawię cię z tym wszystkim samą. No a teraz chodź.- mówiąc to wyciągnął rękę w moją sronę.
-Nie wiem czy powinnnam...- byłam zagubiona nie wiedziałam co mam zrobił.
-Nie gadaj głupstw, tylko chodź. No nie daj się błagać, u mnie bedziesz mogła spokojnie wypocząć. A do tego będziesz miała się komu wyżalić, jestem znakomitym słuchczem. No a traz wstawaj i chodź.
- Okey.- odpowiedziałam już całkowicie przekonana. Takiemu chłopakowi jak on, nie da się odmówić.
Szliśmy przez ciemny park trzymając się za ręcę. Dla innych mósieliśmy wyglądać jak dwoje zakochanych idących do domu... Ta myśl całkiem mi się spodobała..."Że co?" zrobiłam sobie nagannę, że mam wogóle siłę o tym myśleć. Ale przyjemnie by było go pocałować... Nie mogłam zrozumieć, jak jeden chłopak umie tak wiele zmienić...
I jak wam się spodobał pierwszy rozdział? Wiem, że jest smutny, ale to dopiero początek później się rozerwie i będzie nieźle śmieszny... Jeszcze dzisiaj albo jutro dodam drugi rozdział. Nie uwierzylibyście jaka jestem zachwycona, że będę mogła pisać dla was to opowiadanie....Cieszę się, że wczoraj było was tak wiele. I zasada number one KAŻDY KTO WEJDZIE NA TEGO BLOGA MUSI ZOSTAWIĆ PO SOBIE KOMENTARZ!!!...xD Na razie tal dużo dodaję, ponieważ mam czas, bo jestem chora i nie chodzę do szkoły, więc po prostu jestem strasznie HAPPY!!! Dziękuje bardzo i do następnego rozdziału...
By Kate
